Webdesign en Grafisch Ontwerp

Waarom kranten het web zouden moeten beheersen

Ik ben een echte scriptovoor - ik verslind alles wat geschreven is. Boeken, kranten, tijdschriften... Internet is voor mij al helemaal een speelplein. Vooral kranten intrigeren en inspireren me. Je begrijpt dus dat ik een dubbele interesse heb voor 'kranten op het internet'.

Een paar jaar geleden leek de toekomst voor kranten heel erg somber (zie ook wat ik in 2006 schreef: Zijn blogs de dood van kranten?). Hun bestaande businessmodel (reclame op papier, betalende jobadvertenties en zoekertjes) was onder vuur, en ze leken maar niet in staat om online hun verhaal op een rendabele manier te reproduceren.

Nu, twee jaar later, lijkt het tij te keren. De meeste kranten zien het potentieel van het internet in, en stoppen middelen en tijd in optimaliseren van hun online aanwezigheid. De cijfers lijken te tonen dat dit werkt.

En toch... de krantensites zijn op dit moment verre van de koning van het internet.

Het probleem is volgens mij dat men krampachtig probeert online hetzelfde model uit te bouwen als offline. De krantensites zijn grotendeels een weerspiegeling van de papieren kranten: weliswaar soms andere inhoud, maar toch een samengooien van verschillende secties (politiek, sport, wereldnieuws, lifestyle...) in één grote site. Dit is een model dat opgedrongen werd door een fysieke beperking - de productie en distributie van een krant vraagt een serieuze investering. Daarom moet er een selectie gemaakt worden, want het is fysisch onmogelijk *alle* nieuws in een papieren krant te zetten. Die selectie gebeurt door professionals (journalisten, redacteurs); die selectie is ook een grootste gemene deler - een verzameling van artikels die gemiddeld gesproken het grootste aantal mensen zal aanspreken. (Lees vooral hierover: Here Comes Everybody, van Clay Shirky.)

Internet gooit dit echter volledig om. Op het web is het wel degelijk mogelijk om elk nieuwtje te publiceren. Meer nog, het is zelfs levensnoodzakelijk. Bij een papieren krant is een vandaag gepubliceerd artikel morgen niets meer waard - de krant is weggegooid, niemand leest die nog. Online stijgt de waarde van een gepubliceerd artikel elke dag dat het langer online staat, ik zou zelfs bijna durven zeggen exponentieel. Artikelen van vijf jaar geleden duiken vandaag nog steeds op in zoekmachines - Google zal zelfs proportioneel méér belang hechten aan oudere artikelen dan aan nieuwe (zie bijvoorbeeld dit populaire Netlash artikel uit 2005: Zoekmachine optimalisatie kan je zelf).

Niet alleen stijgt de waarde dus van elk gepubliceerd artikel met de tijd; er is ook geen grens aan het aantal te publiceren artikelen. Elke bijkomende pagina online heeft slechts een marginale kost die nul benadert.

Het is dus logisch om het model van de papieren kranten (eerst filteren, daarna publiceren) online om te keren (eerst alles publiceren, en het publiek laten filteren). Dit gezien er toch geen marginale kost is voor bijkomende publicatie, én omdat de waarde van elk artikel over de tijd alleen maar kan stijgen.
Om het te vergelijken met wat er aan het gebeuren is bij foto's: het is economisch logischer om 1000 amateurs al hun foto's online te laten zetten, in de hoop dat er bij elk van die amateurs één briljante toevalstreffer zit (www.sxc.hu), dan om een paar professionele fotografen veel geld te betalen om een aantal zeer goede foto's te laten nemen (www.gettyimages.com).

Iedere moderne internet business developer weet dat er veel geld te verdienen valt op het web. Daar zijn twee voorwaarden voor: 1. unieke content en 2. een efficiënte reclameregie. En, raad eens, wat zijn juist de twee sterke punten van kranten? Zij hebben al een ganse machinerie op poten om consistent unieke content aan te maken. Daarbovenop zijn zij niet noodzakelijk afhankelijk van een Google Adsense (die 50% van de reclameinkomsten afroomt), maar hebben ze een eigen geperfectioneerd verkoopsteam of reclameregie ter beschikking.

De krantenbedrijven zouden op het web daarom het grote geld moeten binnenrijven.

Wat hun m.i. op dit moment tegenhoudt, is die koppigheid om online aan het papieren model te blijven vastzitten. Vergeet de 'algemene' aanpak, vergeet de brede visie en de kruisbestuiving. Op het web zit de rijkdom in micro-niches. Verdeel al je content (en dan bedoel ik echt àlle content, ook die tientallen jaren aan archieven) in niche websites, monetariseer met een geautomatiseerd systeem, laat de gebruiker bepalen waar de populaire niches zitten, en monetariseer dié dan met een op maat gemaakte reclameregie.

Filtering moet niet door redacteuren gebeuren, maar door Google.

Dit artikel gaat over: kranten - visie.
Waarom kranten het web zouden moeten beheersen werd geschreven door Bart op 19-08-2008 (13 uren geleden) - Reageer (4 reacties) - Share!

Boekendag bij Netlash

Eén van de belangrijkste aandachtspunten bij Netlash is: constant op peil houden van kennis. En hoe internet-minded we ook zijn, boeken blijven nog steeds één van onze favoriete manier om dat te doen.

Onze boekenkast vullen we daarom regelmatig aan:



Vandaag kwam er een nieuwe lading van Amazon aan:



Nieuwe lading Amazon boeken from netlash on Vimeo.

Dit artikel gaat over: amazon - boeken - netlash.
Boekendag bij Netlash werd geschreven door Bart op 12-08-2008 (7 dagen geleden) - Reageer (7 reacties) - Share!

Waarom ik lid ben van FeWeb

Ik ben lid van FeWeb, de Federatie van Webontwikkelaars, en ik ben dat met volle overtuiging.

FeWeb is een jonge vzw (opgericht in 2003), bedoeld als platform voor de webontwikkelaar. En dat is exact de bedoeling: fungeren als een sectororganisatie.

Ikzelf zie de doelstellingen van FeWeb als drieledig:

• vertegenwoordigen van de volledige sector van webontwikkelaars tegenover derden (overheid, onderwijs, andere organisaties, afnemers...)
• overleggen met onderwijsinstellingen om de opleidingen zo goed mogelijk af te stemmen op de verwachtingen van de sector
• kwaliteitsniveau op bedrijfsmatig vlak van de sector vooruit helpen door informatieverstrekking en dienstverlening

Alle drie kunnen ze eigenlijk onder één noemer geplaatst worden: bijdragen aan de professionalisering van de sector.

Volgens mij werkt FeWeb hier, binnen de bestaande beperkingen, heel hard aan. (Die beperkingen: een jonge organisatie, beperkt aantal leden (500-tal), beperkte financiële middelen, vooral draaiend op vrijwilligerswerk.) Ik denk dan aan de vele infosessies (over beroepsaansprakelijkheid, auteursrechten, toegankelijkheid, usability, betaalsystemen...). Ik denk aan de uitwerking van een beroepsspecifieke verzekeringspolis, aan de specifieke werking naar 5+ bedrijven, aan de medewerking aan het e-commerce label. Ik denk aan de onderhandelingen en contacten met overheid, onderwijs en organisaties als Unizo.

Er zijn m.i. echter twee grote misverstanden over FeWeb.

Eerst en vooral: FeWeb is géén opleidingscentrum. Wie het vak van webontwikkelaar (webdesigner, webdeveloper) wil leren, moet dat doen via de geijkte kanalen. FeWeb kan wel fungeren als aanduider van trends, als aanreiker van introducties. Maar een volledig onderwijstraject uitbouwen zal nooit tot de doelstellingen van FeWeb behoren.

Het tweede en belangrijkste misverstand: lidmaatschap van FeWeb is géén kwaliteitslabel. Iedere webbouwer kan en mag lid worden van FeWeb, ongeacht zijn niveau, grootte, omzet of kwaliteit. FeWeb wil zeer expliciet een sectororganisatie zijn, en gelooft daarom meer in het uitbouwen van een brede basis om zo het algemene niveau verder omhoog te halen. Het logo van FeWeb op je website zetten zegt dus absoluut niets over het soort websites dat je aflevert. Het zegt drie dingen: 1. het lidgeld is betaald 2. het is een bedrijf met een btw-nummer en 3. de webbouwer heeft de gedragscode ondertekend. Die gedragscode is een intentieverklaring om (zoals ik het noem) 'eerlijk en correct zaken te doen', om te werken zoals verwacht wordt van een uitoefenaar van een beroep (volgens de vennootschapswetgeving, met de nodige beroepsbekwaamheid, met voldoende communicatie...).

Wie op zoek gaat naar een echt kwaliteitslabel voor webontwikkelaars: dat bestaat. Naast de algemene gedragscode kunnen FeWeb leden zich laten doorlichten om een uitgebreid kwaliteitslabel te behalen. Bij dit label werd er (ik citeer) "geopteerd voor een brede aanpak waarbij niet enkel het eindproduct (waar sowieso teveel discussieerbare aspecten aan verbonden zijn inzake look&feel, technologie) in rekening gebracht wordt, maar ook belangrijke aspecten inzake de ‘onderneming’, de bedrijfscultuur (klantentevredenheid, interne kwaliteitsopvolging) en het totstandkomingsproces (projectmanagement, dienstverlening,...) zelf." De audit zelf wordt niét door FeWeb uitgevoerd, maar door een onafhankelijke derde partij (namelijk KPMG).

De meeste webbouwers die me aanspreken over FeWeb komen altijd met dezelfde vraag. "Wat heb ik nu concreet aan FeWeb?" Dat is uiteraard een zeer valide vraag, en ik durf dan altijd wijzen op de infosessies, zaken als de verzekeringspolis... Maar eigenlijk is het de verkeerde vraag. Als we als webontwikkelaars in de grotere bedrijfswereld ernstig willen genomen worden, dan moeten we durven toegeven dat we als sector nog vaak met het imago van 'cowboys' zitten, en moeten we hard werken zowel aan dat imago als aan de effectieve professionalisering van de sector.

De vragen die eigenlijk moeten gesteld worden: als de overheid onrealistische en zelfs levensbedreigende verantwoordelijkheden oplegt aan webbouwers (zie wet op privacy), wie gaat dan de webbouwers verdedigen in de onderhandelingen met die overheid? Als er juridische precedenten gecreëerd worden die niet stroken met de hedendaagse realiteit, wie reageert er dan in naam van de webontwikkelaars? Als een overkoepelende organisatie als Unizo een e-commerce label opzet, wie werkt daar dan aan mee? Als er dringend nood is aan overleg tussen onderwijsinstellingen en de webbouwers over afstemming van de opleidingen op de concrete noden, wie doet dat dan? Als de verzamelde Belgische webdevelopers in de pers zwart gemaakt worden, wie zorgt voor een wederwoord?

Het juiste antwoord is: een vakorganisatie, gedragen door alle leden van de sector. Leden die verder durven kijken dan "what's in it for me", en die samen willen werken aan een sector waar we allemaal trots op kunnen zijn.

PS 1: Lid worden van FeWeb doe je hier.
PS 2: Disclaimer, ik ben lid van de Raad van Bestuur van FeWeb.

Dit artikel gaat over: feweb - webdesign - sector.
Waarom ik lid ben van FeWeb werd geschreven door Bart op 11-08-2008 (9 dagen geleden) - Reageer (5 reacties) - Share!

De Usability Hoed

"We hebben webdesigners en webdevelopers, en project managers. De project managers doen er dan ook de usability bij."
"Usability zit niet in een afzonderlijke functie bij ons, onze webdesigners en webdevelopers zijn voldoende doordrongen van het belang van usability."

Het zijn uitspraken die ik bij collega's webbureau's opgevangen heb.

En ik geloof er absoluut niét in.

Ik denk dat we ondertussen allemaal al meer dan overtuigd zijn van het belang van usability voor het welslagen van een website. Een bruikbare website maakt het verschil tussen slagen en falen on-line. Het is dan ook belangrijk dat aandacht voor usability in het volledige proces van het maken van een website ingebakken zit.

Designers, developers én project managers moeten inderdaad een zekere mate van affiniteit met en scholing in het user centered design proces en usability engineering hebben. Maar de realiteit is dat deze mensen andere prioriteiten hebben. Usability draait om user efficiency (hoe makkelijk en intuïtief kunnen gebruikers van de site hun doel bereiken); designers zijn bezig met design efficiency (is het innovatief, mooi en onderbouwd vormgegeven), developers met developer efficiency (is het elegant geprogrammeerd, is het onderhoudbaar, schaalbaar, uitbreidbaar) en project managers met business efficiency (blijft het project binnen timing, scope en budget).

Deze vier efficiencies kunnen wel degelijk samenvallen, maar vaak staan ze in rechtstreeks contrast met elkaar (zie bv. de massa verrassende en mooie flash-interfaces die voor geen meter bruikbaar zijn).

Het is daarom noodzakelijk dat 'usability' een aparte stem krijgt in het proces, dat de eindgebruiker van de website een eigen voorvechter heeft (in het gevecht met business, design en development). Deze persoon is iemand die gedurende het ganse webdesign proces de bruikbaarheid van de site in het oog houdt en de nodige bijsturingen doet. Je kan er m.i. niét van uit gaan dat 'usability ingebakken is', of dat de project manager dit zonder vooroordelen (bewust of onbewust) zal bewaken.

Ik kan begrijpen dat in kleinere teams, of op kleinere projecten, er geen aparte usability guy aanwezig is. Maar dan is het de taak van designer en developer om zeer bewust van tijd tot tijd de eigen besoignes opzij te zetten, en de 'usability hoed' op te zetten. Dit betekent dat het volledige project beoordeeld wordt louter vanuit het standpunt van de bruikbaarheid. (Noot: dit vraagt veel inspanning. Hoe moeilijk hebben we het als mensen al niet om in gewone casuele conversatie het standpunt van een andere partij in te nemen?)

Van zodra het echter kan, moet de functie van usability engineer expliciet als rol omschreven worden en in het webdesign proces opgenomen worden.

Wat denken jullie?

Dit artikel gaat over: usability - webdesign - informatie-architectuur.
De Usability Hoed werd geschreven door Bart op 09-08-2008 (11 dagen geleden) - Reageer (10 reacties) - Share!

Blog Archief